Η γκρίνια των εορτών #BLONDESTORIES VOL.11

by - 18.12.18

Τα Χριστούγεννα ήταν η γιορτή που λάτρευα όταν ήμουν μικρή λέει η μητέρα μου. Το έλατο, τα φωτάκια, τα γλυκά, τα κάλαντα, οι διακοπές του σχολείου, τα παιχνίδια, τα καινούργια ρούχα και όλες εκείνες οι συναντήσεις για φαγητό -που τώρα τις μισώ- στο σπίτι του θείου Γιώργου με όλους τους συγγενείς.

Όσο μεγάλωνα, έβλεπα τα Χριστούγεννα σαν ένα μεγάλο πανηγύρι. Όλοι κάνουν τους χαρούμενους και γιορτάζουν χωρίς κανένα συγκεκριμένο λόγο. Τα παιδιά περιμένουν τον Άγιο Βασίλη που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ και δεκάρα δεν δίνουν για τη φάτνη και το χριστούλη που γεννήθηκε. Ενώ οι μεγάλοι είναι χαρούμενοι γιατί έχουν περισσότερα χρήματα (σ.σ. κοινωνικό μέρισμα & δώρο για τους τυχερούς), και λυπημένοι γιατί ξέρουν ότι θα τα ξοδέψουν πριν καλά καλά τα πάρουν.

Δεν μπορώ αυτή την υποκρισία που μας πιάνε, λες και πατάμε ένα κουμπάκι και αυτομάτως όλα τα προβλήματα που έχουμε μια ολόκληρη χρονιά εξαφανίζονται. 


Τα ίδια και φέτος λοιπόν, τα ίδια και απαράλλακτα. Οι ίδιες ευχές, τα ίδια στολίδια, τα ίδια γλυκά, τα ίδια χαμόγελα, τα ίδια όλα. 

Τι κακό κι αυτό που πρέπει να είμαστε όλοι μέσα στην τρελή χαρά; Πραγματικά ποτέ δεν το κατάλαβα... Γιατί πρέπει να είμαι χαρούμενη και να δείχνω χαρούμενη; Γιατί πρέπει να είμαι χαμογελαστή και να δείχνω χαμογελαστή; Ε, λοιπόν δεν είμαι τίποτα από όλα τα παραπάνω! Και δεν είμαι γιατί είμαι λέων με ταύρο και αντιδραστική.

Φέτος, έχω έναν ακόμα λόγο να μην μου αρέσουν... η απώλεια του Παύλου, φύλακας άγγελος για μένα, είναι ακόμα αισθητή. Φρόντισε όμως από εκεί που είναι να νιώσω "το κλικ" και μάλλον γι' αυτό μου ήθελα αυτές οι γιορτές να ήταν διαφορετικές... αλλά πάλι δεν θα μου γίνει το χατήρι "για τα Χριστούγεννα των ονείρων μου".

You May Also Like

0 Comments