Η γνώμη σου δεν είναι δικαίωμα πάνω στον άλλον


Η αφορμή για αυτό το κείμενο ήταν ένα instagram post που είδα με ένα αγενές σχόλιο. Δεν θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω το συγκεκριμένο post ή να πάρω θέση για το τι ειπώθηκε. Δεν είναι αυτό που με ενδιαφέρει. Αυτό που με έκανε να προβληματιστώ είναι κάτι που όσο περνάνε τα χρόνια, το βλέπω όλο και πιο συχνά στα social media... είναι η αγένεια και η άνευ λόγου κακία. 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με την ομορφιά, μέσα από το blogging και τα social media, έχω εκφράσει απόψεις, έχω κάνει reviews, έχω πει πράγματα που άρεσαν και πράγματα που δεν άρεσαν. Έχω δεχτεί καλοπροαίρετη κριτική και προσβλητικά σχόλια... αλλά έχω μάθει ότι όταν επιλέγεις να εκτεθείς δημόσια, δεν μπορείς να περιμένεις να αρέσεις σε όλους και να συμφωνούν σε όλα μαζί σου. Με αυτό δεν έχω κανένα πρόβλημα. 

Αυτό όμως που δεν μπορώ να δεχτώ είναι πότε ακριβώς αποφασίσαμε ότι το «έχω δικαίωμα στην άποψή μου» σημαίνει ότι έχω και δικαίωμα να προσβάλλω τον άλλον. Γιατί άλλο είναι να πεις «δεν μου αρέσει το τάδε» και άλλο να σχολιάσεις την εμφάνιση ή την προσωπικότητα κάποιου με σκοπό και μόνο να τον μειώσεις. Άλλο το «διαφωνώ μαζί σου για το α β λόγο» και άλλο να προσπαθήσεις να κάνεις τον άλλον να αισθανθεί άσχημα επειδή τόλμησε να έχει διαφορετική άποψη από τη δική σου.

Νομίζω ότι έχουμε μπερδέψει λίγο την κριτική με την κακεντρέχεια και την ειλικρίνεια με την αγένεια. Το «εγώ τα λέω όπως είναι» δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να πεις κάτι αρνητικό. Και δεν μιλάω για το political correct που όλα στρογγυλεύονται σε σημείο αηδίας, αλλά για τον τρόπο που μπορείς να μιλήσεις χωρίς να γίνεσαι αγενής.

Η κριτική είναι απαραίτητη. 

Μπορείς να διαφωνήσεις με κάποιον χωρίς να τον μειώσεις. Προσωπικά όταν θέλω να σχολιάσω κάτι που δεν μου αρέσει και με το οποίο διαφωνώ, πριν γράψω το οτιδήποτε σκέφτομαι αν θα το έλεγα αυτό στον άλλον αν ήταν απέναντί μου… και τις περισσότερες φορές, λέω όχι δεν το έλεγα. Γιατί η οθόνη δεν μας δίνει περισσότερα δικαιώματα και φυσικά άφεση των λεγομένων μας.

Δεν μπορείς να γράφεις, να δημιουργείς, να πουλάς, να παρουσιάζεις τη δουλειά σου ή την άποψή σου και να περιμένεις ότι όλοι θα συμφωνούν μαζί σου. 

Θα υπάρξει κάποιος που δεν θα του αρέσει αυτό που κάνω, κάποιος που θα θεωρήσει ότι κάνω λάθος, που θα αγοράσει το προϊόν μου και δεν θα μείνει ευχαριστημένος, ότι θεωρεί ακριβό κάτι που πουλάω ή ότι διαφωνεί με αυτά που γράφω. Όλα αυτά είναι μέσα στη ζωή και μέσα στη δουλειά μας. Θα το ακούσω. Μπορεί να συμφωνήσω, μπορεί και όχι. Αυτό όμως είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει χωρίς να προσβάλει κανείς, κανέναν.

Και το χειρότερό μου; Όταν δεν έχει επιχειρήματα ο άλλος ή δεν βρίσκει τι να πει και ξεκινάει τα: «Είσαι χάλια», «έχεις γεράσει», «πάχυνες», «πως είσαι έτσι», «τι φοράς έτσι», «ποια νομίζεις ότι είσαι» ή οποιοδήποτε σχόλιο που έχει ως μοναδικό σκοπό να μειώσει έναν άνθρωπο. Μην τρελαθούμε, δεν υπάρχει κάποια άποψη στους προηγούμενους χαρακτηρισμούς. Εκεί βλέπω απλώς έναν άνθρωπο που αποφάσισε να είναι κακός. Γιατί ξεχνάμε ότι πίσω από ένα προφίλ υπάρχει ένας πραγματικός άνθρωπος. Ένας άνθρωπος που μπορεί να έχει ανασφάλειες, κακές μέρες, προβλήματα που εμείς δεν γνωρίζουμε. Εμείς βλέπουμε μια φωτογραφία ή ένα βίντεο και νομίζουμε ότι ξέρουμε ολόκληρη τη ζωή του ανθρώπου που έχουμε απέναντί μας.

Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε, να μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, καν να συμπαθούμε ο ένας τον άλλον… Αλλά κάπου θα πρέπει να μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη γνώμη από την προσβολή. Γιατί το ότι έχεις δικαίωμα να πεις αυτό που σκέφτεσαι είναι δεδομένο. Το τι επιλέγεις να κάνεις με αυτό το δικαίωμα, λέει τελικά περισσότερα για εσένα παρά για τον άνθρωπο στον οποίο απευθύνεσαι.
Next Post Previous Post

Δεν υπάρχουν σχόλια